Następnie przez cztery doby pieszo szedł do swoich w polarnej tundrze, doznając silnych odmrożeń nóg. Po amputacji był leczony w szpitalu w Kirowie. W marcu 1943 powrócił do służby w swoim pułku, został szturmanem (nawigatorem) 2 gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego 6 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego Sił Powietrznych Floty Północnej i otrzymał stopień kapitana. W 1943 przyjęto go do WKP(b). Za wykonanie (do lipca 1944) 103 lotów bojowych, stoczenie 19 walk powietrznych i strącenie 11 samolotów wroga, a uszkodzenie jednego, otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. W grudniu 1944 został skierowany do Floty Czarnomorskiej jako szturman 11 gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego. Łącznie podczas wojny z Niemcami wykonał 267 lotów bojowych i strącił 18 samolotów wroga. W czerwcu 1945 zwolniono go ze służby z powodu inwalidztwa. W 1952 ponownie powołano go do armii jako oficera Sił Powietrznych Floty Czarnomorskiej, a w 1955 nawigator punktu dowódczego 614 pułku lotnictwa myśliwskiego Sił Powietrznych Floty Północnej, w tym samym roku został zwolniony ze służby. Pracował w Sowieckim Komitecie Weteranów Wojny, był członkiem Związku Dziennikarzy ZSRR, publikował eseje i artykuły i napisał 15 książek.