Fałszywy zarzut może pojawić się w wyniku umyślnego kłamstwa oskarżyciela lub nieumyślnie, w wyniku konfabulacji powstałej spontanicznie z powodu choroby psychicznej lub wynikającej z umyślnego lub przypadkowego sugerowanego przesłuchania, a także uczenia dziecka lub wadliwych technik przesłuchiwania. Badacze Poole i Lindsay zasugerowali w 1997 r. zastosowanie oddzielnych etykiet do tych dwóch pojęć, proponując użycie terminu fałszywe oskarżenie w szczególności wtedy, gdy oskarżyciel jest świadomy, że kłamie, oraz fałszywe podejrzenie w odniesieniu do szerszego zakresu fałszywych oskarżeń, w które mogło być zaangażowane przesłuchanie sugestywne.
Fałszywe oskarżenia mogą być podsycane, zaostrzane lub utrwalane przez funkcjonariuszy organów ścigania, pracowników placówek opiekuńczych lub prokuratury, którzy są przekonani o winie oskarżonego. Niepotwierdzenie dowodów może prowadzić do dysonansu poznawczego ze strony tych osób, a także do celowych lub nieświadomych prób rozwiązania dysonansu poprzez ignorowanie, dyskontowanie lub nawet niszczenie dowodów.