Po podjęciu jakichkolwiek kroków w celu uzasadnienia decyzji o winie oskarżonego, urzędnikowi staje się bardzo trudno zaakceptować niepotwierdzające dowody, co może być kontynuowane w trakcie apelacji, ponownego procesu lub jakichkolwiek innych działań mających na celu ponowne rozpatrzenie wyroku.
Częstotliwość występowania Zaprzeczanie wykorzystywania seksualnego dzieci przez oskarżonego lub przez inne osoby jest powszechne, a jego prawdziwość nie jest łatwa do zaakceptowania (chociaż taka odmowa nigdy nie powinna być interpretowana jako dowód winy).
Wskaźniki zgłaszania mogą być również znacznie niższe od rzeczywistych wskaźników wykorzystywania, ponieważ wiele pokrzywdzonych nie ujawnia swojego wykorzystywania, co może prowadzić do nadreprezentacji fałszywych zarzutów ze względu na niedokładne oszacowanie rzeczywistych przypadków wykorzystywania. Spośród milionów doniesień o seksualnym wykorzystywaniu dzieci składanych każdego roku do państwowych agencji ochrony w Stanach Zjednoczonych (w tym zarówno uzasadnionych, jak i nieuzasadnionych doniesień), nie ma formalnego ustalenia, jaka część z nich stanowi fałszywe zarzuty. Wyniki wielu badań przeprowadzonych w latach 1987–1995 sugerowały, że odsetek fałszywych oskarżeń wahał się od 6% do poziomu 35% zgłaszanych przypadków seksualnego wykorzystywania dzieci.