Eksperci argumentowali, że przyczyną szerokiego zakresu różnic w tych wskaźnikach były różne kryteria stosowane w różnych badaniach. W szczególności niższy wskaźnik został stwierdzony w badaniach, w których fałszywe zarzuty były oparte na celowym kłamstwie, podczas gdy wyższy wskaźnik został zgłoszony w badaniach, w których dodano również niezamierzone fałszywe zarzuty wynikające z sugestywnego przesłuchania. Metaanaliza z 1992 r. pokazała, że fałszywe zarzuty stanowią od 2% do 10% wszystkich zarzutów.
Fałszywe doniesienia są częściej spotykane w sporach dotyczących pozbawienia wolności. Dzieci rzadko wydają się formułować fałszywe doniesienia z własnej woli, ale będą formułować fałszywe doniesienia, jeżeli te będą sugerowane przez osoby, które uważają, że doszło do znęcania się, ale odmawiają uznania twierdzeń dzieci, jako że nie były one wykorzystywane. Fałszywe doniesienia mogą również powstawać w wyniku fałszywych wspomnień, niekiedy zaszczepianych przez wątpliwe praktyki terapeutyczne.