do urzędu, lekarza) z zastosowaniem specjalnych zasad/technik poruszania się z przewodnikiem. Komunikacja z osobą głuchoniewidomą z wykorzystaniem metody werbalnej, znaków języka migowego, daktylografii, alfabetu Lorma, innych. Dostarczanie osobie głuchoniewidomej istotnych informacji na temat otoczenia i osób, które się w nim znajdują; opisywanie otoczenia. Uprzedzanie osoby głuchoniewidomej o wszelkich nagłych/nieprzewidywanych zmianach sytuacji w otoczeniu i ewentualnych zagrożeniach. Pomoc osobie głuchoniewidomej w postępowaniu zgodnie z procedurami ewakuacyjnymi – zadbanie o jej bezpieczeństwo. Pomoc osobie głuchoniewidomej w porozumiewaniu się z innymi osobami; dobór odpowiedniej formy komunikacji, z uwzględnieniem preferencji osoby głuchoniewidomej, zadbanie o jasność przekazu i upewnienie się, że OGN właściwie zrozumiała skierowane do niej informacje. Szerzenie dobrych praktyk w komunikacji z OGN – dbanie o to, aby adresat informacji zwracał się bezpośrednio do osoby głuchoniewidomej, aby respektował czas na przekazanie jej informacji i upewnienie się, czy została ona zrozumiana.