Współtworzyła Mołdawską Partię Narodową i weszła do jej komitetu wykonawczego. Jesienią 1917 r. wróciła do Kiszyniowa i została wybrana na deputowaną do Rady Kraju – parlamentu Besarabii, która otrzymała po rewolucji lutowej autonomię w ramach państwa rosyjskiego, jako jedyna kobieta z ramienia Mołdawskiej Partii Narodowej (drugą kobietą wybraną do Rady była mienszewiczka Nadieżda Grinfeld). W parlamencie zasiadała w komisji szkolnej. Opowiadała się za połączeniem Besarabii z państwem rumuńskim i 27 marca 1918 r. zagłosowała, podobnie jak większość członków Rady KrajuCh. King, The Moldovans. Romania, Russia and the Politics of Culture, Hoover Institution Press, Stanford University Press, Stanford 2000, , s. 35., za zjednoczeniem.
1 grudnia 1918 r. Elena Alistar objęła stanowisko dyrektorki szkoły eparchialnej dla dziewcząt w Kiszyniowie i w ciągu dwudziestu lat kierowania placówką uczyniła z niej szkołę elitarną, sama opracowując dla niej program i metody dydaktyczne. Przez całe dwudziestolecie międzywojenne działała na rzecz rozwoju szkolnictwa rumuńskiego w Besarabii oraz była aktywna w ruchu na rzecz praw kobiet.
W 1927 r.