Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Służył w 61 pułku piechoty na stanowisku dowódcy I batalionu. 1 grudnia 1924 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 200. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 56 pułku piechoty w Krotoszynie na stanowisko dowódcy III batalionu. W styczniu 1927 został przesunięty na stanowisko dowódcy I batalionu. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 15 pułku piechoty w Dęblinie na stanowisku oficera sztabowego pułku. W marcu 1929 ogłoszono jego zwolnienie z zajmowanego stanowiska, przeniesienie macierzyście do kadry oficerów piechoty i oddanie do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. W lipcu tego roku został przesunięty ze stanowiska oficera sztabowego pułku na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1931 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. W 1931 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Poznaniu.
Po kampanii wrześniowej został wysiedlony do Okrzei.