W grudniu 1949 został ponownie odwołany z funkcji i zdegradowany do stopnia kontradmirała za niezadowalające kierowanie pracą partyjno-polityczną we flocie, a w styczniu 1950 skierowany na studia do Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, jednak już w kwietniu 1950 odwołany z akademii i powtórnie mianowany członkiem Rady Wojskowej Floty Czarnomorskiej. Wkrótce potem przywrócono mu stopień wiceadmirała. Po zatonięciu w 1955 pancernika Noworosyjsk miał zostać osądzony po tym, gdy komisja rządowa uznała go bezpośrednio odpowiedzialnym za to zatonięcie, jednak nie stanął przed sądem, tylko 8 grudnia 1955 ponownie został zdegradowany do stopnia kontradmirała, co było wyjątkowym przypadkiem w skali kraju. Po półrocznym pozostawaniu w dyspozycji głównodowodzącego Floty Wojskowo-Morskiej ZSRR w maju 1956 został szefem wydziału politycznego i zastępcą komendanta twierdzy w Kronsztadzie ds. politycznych, od kwietnia 1960 do lipca 1961 był dowódcą leningradzkiego rejonu wojskowo-morskiego, a od lipca 1961 do grudnia 1971 szefem wydziału politycznego leningradzkiej bazy wojsko-morskiej i wojskowo-morskich instytucji Leningradu. W 1960 przywrócono mu stopień wiceadmirała. W grudniu 1971 zakończył służbę wojskową.