Z inicjatywy Służby Bezpieczeństwa uniemożliwiono jej rozpoczęcie kariery naukowej w normalnym trybie. W latach 1981–1988 pracowała jako nauczyciel historii i wychowawca klasy w Szkole Podstawowej nr 22 w Gliwicach. Dopiero w 1987 roku została zatrudniona na stanowisku asystenta w Zakładzie Metodologii i Metodyki Nauczania Historii Instytutu Historii Uniwersytetu Śląskiego. 24 stycznia 1995 obroniła pracę doktorską Zaolzie w polityce rządu i opinii społeczeństwa polskiego w latach 1920–1938, 25 stycznia 2011 habilitowała się na podstawie pracy zatytułowanej Stosunki narodowościowe na Wileńszczyźnie w latach 1920–1939. Objęła funkcję adiunkta w Instytucie Historii na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 2011 uzyskała stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Stosunki narodowościowe na Wileńszczyźnie 1920–1939, za którą otrzymała również Nagrodę Honorową w XI edycji Konkursu im. Wacława Felczaka i Henryka Wereszyckiego.
W swojej pracy badawczej koncentruje się na dziejach politycznych i społecznych tzw. regionów pogranicza, polityce narodowościowej i zagranicznej II Rzeczypospolitej, problematyce mniejszości narodowych w międzywojennej Polsce oraz na historii harcerstwa.
Przypisy
Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Śląskiego Kategoria:Urodzeni w 1958 Kategoria:Ludzie urodzeni w Zabrzu