odwiedziła kolejno: Norwegię, Holandię i Belgię, gdzie zapoznała się z nowatorskim wówczas pielęgniarstwem domowym oraz opieką nad chorymi psychicznie. W 1935 r. odbyła studia pedagogiczne w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. W 1936 r. została wicedyrektorką Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa.
Wiedzę i doświadczenia zdobyte zagranicą wykorzystała do opracowania nowoczesnego programu kształcenia polskich pielęgniarek. Wprowadziła nieznane dotąd zajęcia z pielęgniarstwa domowego, obejmującego ludzi starych, rekonwalescentów i przewlekle chorych. Byłą prekursorką pielęgniarstwa społecznego, stworzyła podwaliny profesji pielęgniarki środowiskowej. W latach 1929–1931 była współredaktorką pisma „Pielęgniarka Polska”. Na jego łamach w latach 1938–1939 publikowała wraz z Hanną Chrzanowską „Wytyczne pracy dla pielęgniarek społecznych”. Artykuły zawierały informacje dotyczące zadań poradni oraz zasad ich organizacji i funkcjonowania, począwszy od warunków lokalowych, wyposażenia gabinetów zabiegowych, zasad utrzymania czystości do określenia zadań i sposobów postępowania pielęgniarki podczas pracy w poradni wobec podopiecznego. Ponadto opracowała pierwsze skrypty naukowe dla uczennic. Brała udział w opracowaniu ustawy o pielęgniarstwie, uchwalonej przez Sejm 21 lutego 1935 r. (Dz. UPR 1935, nr 27, poz. 199).