Była członkinią Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego oraz Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych. We wrześniu 1939 r. brała udział w uruchomieniu szpitala wojskowego przy ul. Piusa 88 w Warszawie. W okresie okupacji hitlerowskiej działała w konspiracji. Pracowała w szkole pielęgniarskiej przy ul. Koszykowej 78, w czasie powstania warszawskiego przekształconej w szpital. Po upadku walk wraz z personelem i chorymi została ewakuowana do podwarszawskiego Piastowa. Dzięki jej staraniom w grudniu 1944 r. z ramienia RGO w Krakowie utworzono w Czarnym Dunajcu Dom dla Dzieci z Warszawy i Zamojszczyzny. We wrześniu 1945 r. wróciła do Warszawy i rozpoczęła pracę w Ministerstwie Zdrowia, początkowo jako radca w Wydziale Zawodów Leczniczych i Szkolenia, następnie kierownika referatu szkół medycznych i starszego radcy w Departamencie Lecznictwa. W 1951 r. na skutek represji powojennych została zwolniona z Ministerstwa Zdrowia i przeniesiona do Głównej Biblioteki Lekarskiej. Odznaczona medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” oraz Warszawskim Krzyżem Powstańczym. Pochowana na cmentarzu Bródnowskim (kw. 7A-VI-9/12).
Przypisy