Z własności matematycznych wynika, że nawet przy całkowicie równym początkowym podziale majątku, niezależnie od wartości zysków i strat na poszczególnych transakcjach, w modelu agentowym nierówności zawsze przyrastają. Wynika to z zaburzenia rozkładu jakie wprowadza już pierwsza transakcja. Wszystkie kolejne, nawet jeśli są uczciwe, prowadzą do pogłębiania nierówności. Dopiero wprowadzenie redystrybucji wprowadza stabilizacje do systemu i wyznacza granicę nierówności rozkładu majątku.
Modele statystyczne, takie jak afiniczny model zamożności, pokazuje też jak duże znaczenie ma przypadek i wartości początkowe (np. w efekcie dziedziczenia). Z błędem mniejszym niż 1/3% usytuowanie podmiotu na skali majątkowej można wyjaśnić właśnie statystyką, czyli tak zwanemu "szczęściu", a nie konkretnym cechom osobowym, jak "zaradność", "pracowitość", "sprytu".
Autorzy postulują więc o staranne projektowanie mechanizmów redystrybucji, jednak pojmowanemu jako przepływ majątku między ludźmi a nie jako podatki (przepływ od ludzi do władz).
Przypisy Ówczas z Tufts University.
Kategoria:Ekonometria