Od końca I wojny światowej miejscowość należy do Łotwy, która w okresie 1940–1990, jako Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR.
W XIX wieku stała tu – na ogromnym głazie, który istniał w jednej z pałacowych alej ogrodowych jeszcze w drugiej połowie XIX wieku – mieszcząca kilkadziesiąt osób kaplica zatwierdzona przez papieża Klemensa XIII w 1766 roku. Nazwa miejscowości pochodzi właśnie od tego kamienia. Resztki kamienia pozostały do dziś, są chronione jako zabytek. Według lokalnych podań część kamienia wykorzystano na budowę młyna wodnego, który stoi tu nad jeziorem nad rzeką Tartaks, na końcu ulicy Parkaiela.
Młyn powstał w 1833 roku, był częścią kompleksu dworskiego. Spłonął 31 grudnia 1922 roku. W 1930 roku prałat Aloizs Broks wykorzystał kamienną budowlę do zbudowania elektrowni wodnej zasilającej klasztor i szkołę, którymi zarządzał. Elektrownia została zniszczona w 1947 roku przez powódź spowodowaną ulewnymi deszczami. Elektrownię naprawiono w 1948 roku i działała do 1960 roku, kiedy wzniesiono niedaleko większą elektrownię.
W 1927 roku zmieniono nazwę wsi na współczesną.