Przeszedł czteromiesięczną rekonwalescencję, po czym powrócił do służby w 16. eskadrze wywiadowczej i wziął udział w buncie Żeligowskiego. Zaprojektował też godło eskadry „Krakowianka” (biegnąca dziewczyna w czerwono-białej sukience z bukietem kwiatów), które miało symbolizować więź Polski i Litwy.
19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w Wojskach Lotniczych, w grupie oficerów byłej Armii gen. Hallera. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 62. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. W lipcu 1923 roku objął dowództwo 12. eskadry wywiadowczej. Z dniem 15 maja 1924 został przydzielony na stanowisko komendanta Szkoły Mechaników Lotniczych w Bydgoszczy. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. W 1925 roku rozpoczął studia na École Supérieure ďAeronautique et Construction Mecanique w Paryżu, gdzie w 1927 roku uzyskał dyplom inżyniera lotnictwa.