W czasie „nalotu 1000 bombowców” 25 na 26 czerwca 1942 na Bremę jego samolot został zaatakowany i trafiony przez niemiecki nocny myśliwiec. Wellington zdołał uciec nieprzyjacielowi, jednak po awarii lewego silnika pilot zdecydował się na lądowanie przymusowe na północny zachód od Leeuwarden w Holandii. Polacy lądowali bez strat własnych, po wylądowaniu podpalili samolot, podczas odpoczynku w stogach siana zostali aresztowani przez policję holenderską i żołnierzy niemieckich. Boratyński został przewieziony do obozu przejściowego Dulag Luft III w Oberursel koło Frankfurtu nad Menem, skąd przeniesiono go do Stalagu Luft III w Żaganiu, gdzie przebywał do 27 stycznia 1945, gdy w związku z ofensywą styczniową Armii Czerwonej jeńców Stalagu Luft III ewakuowano na zachód. Grupa Boratyńskiego dotarła do obozu jenieckiego Kriegsmarine Marlag w Tarmstedt, skąd 2 kwietnia 1945 nastąpiła kolejna ewakuacja marszem do Lubeki. 2 maja 1945 obóz wyzwoliły oddziały armii brytyjskiej.