W 1969 roku w Zakładzie Farmakologii PAN uzyskał stopień doktora na podstawie dysertacji Wpływ estrów alkoholu 3,4,5-trójmetoksybenzylowego na centralny system nerwowy. W latach 1970–1971 był stypendystą Rządu Francuskiego w Zakładzie Neuropsychofarmakologii Instytutu Badań Medycznych (INSERM) Paryżu. W tym czasie obył staże w Zakładzie Neuropatologii Doświadczalnej w Lyonie i w Instytucie Neurofizjologii (CNRS) w Marsylii. Po powrocie do Polski w 1971 roku otrzymał nominację na pełniącego obowiązki kierownika Pracowni Neurofarmakologii Zakładu Farmakologii PAN. Pracownią tą, przekształconą później w Zakład, kierował nieprzerwanie aż do roku 2003.
W latach 1975–1977 był stypendystą Towarzystwa Maksa Plancka w Instytucie Eksperymentalnej Medycyny w Getyndze (Max-Planck-Institut für Experimentelle Medizin), w zespole profesora Karla-Heinza Sontaga. Nawiązana wówczas współpraca, poszerzona o zespół profesora Alexandra Coolsa z Uniwersytetu Katolickiego w Nijmegen, trwała około dziewięć lat.