W 1977 roku, na podstawie pracy Doświadczalne podstawy terapii choroby Parkinsona i równowagi cholinergiczno-dopaminowej w zwojach podstawy, Stanisław Wolfarth uzyskał stopień doktora habilitowanego. W latach 1980–1981 był członkiem i aktywnym działaczem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. W stanie wojennym, dzięki kontaktom z wydawnictwami drugiego obiegu i środowiskami emigracyjnymi, rozprowadzał wśród kolegów farmakologów tak zwaną literaturę zakazaną. Brał także udział w dystrybucji darów, jakie napływały w tym czasie z zagranicy do Kurii Biskupiej w Krakowie.
W 1989 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w roku 1995 tytuł profesora zwyczajnego nauk medycznych. W 1989 rozpoczął współpracę z naukowcami z Zakładu Klinicznej Neurobiologii i Psychiatrii Wolnego Uniwersytetu w Berlinie, oraz z Ireną Hausmanową-Petrusewicz i Anną Kamińską z Instytutu Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej im. Mirosława Mossakowskiego PAN oraz Kliniki Neurologii Akademii Medycznej w Warszawie, prowadząc badania nad procesami starzenia. Współpraca ta trwała przez blisko trzydzieści kolejnych lat.