mały|Kościół Augustianów w Lublinie Honorat Górny – siedemnastowieczny polski zakonnik, prowincjał augustianów.

Życiorys Urodzony w I połowie XVII wieku w województwie lubelskim Honorat Górny pochodzący z rodu Górnych herbu Junosza po raz pierwszy zostaje wspomniany w roku 1655. Wrócił wówczas ze studiów w Rzymie i został obrany nowym przeorem zakonu ojców augustianów w Lublinie. Funkcję tę sprawował w latach 1655–1664. Był poetą, doktorem teologii, tłumaczył żywoty świętych m.in. św. Augustyna, św. Moniki, autorem utworów hagiograficznych, sztuk teatralnych. Przykładem jego twórczości jest „Arka Pociechy Albo Godzinki o Pocieszeniu Nayświętszey Panny Maryi. Wszystkim wiernym osobliwie w Bractwie Paska Rzemiennego Zakonu Braci Eremitow Augustyna Swiętego Pocieszenia P. Maryi będącym. Przez W. O. Honorata Gornego, Doktora Pisma S. tegoż Zakonu wydana á teraz świeżo z Summaryuszem odpustow, pomienionemi Bractwu służących przedrukowana w Krakowie 1702 znowu We Lwowie. w Drukarni Brackiey SSS. Troycy, 1745.”