W związku z bohaterską i nieugiętą postawą zakonników pod przewodnictwem przeora Honorata Górnego rada miejska przyznała zakonowi przyległe do gruntu konwentu wzgórze. Król Jan Kazimierz zatwierdził oficjalnie darowiznę rajców miejskich 29 lutego 1658 roku.
Utworzenie Bractwa Pocieszenia Założone w 1659 roku przez o. Honorata Górnego bractwo miało między innymi za cel realizację odpustu w drugi dzień Świąt Wielkanocnych „Emaus” oraz w dniu Matki Bożej Pocieszenia, którego protektorem był sędzia Trybunału Koronnego Andrzej Mniszek. Wokół zakonu augustianów koncentrowało się życie nie tylko społeczności jurydyki Słomiany Rynek, ale i mieszkańców Lublina. Szczególnie uroczyście obchodzono nieszpory św. Antoniego, na które przybywali przedstawiciele zakonów lubelskich, duchowieństwo świeckie, mecenasi z palestrą Trybunału Koronnego, szlachta i magnateria, cechy z chorągwiami. Uroczystości trwały trzy dni, a kazania głosili m.in. dominikanie, kaznodzieje trybunalscy, bernardyni, prepozyt kościoła Świętego Ducha. Ceremonię ubarwiała grająca orkiestra, wybuchy rac, sztucznych ogni i strzały na wiwat.