Odegrała istotną rolę w działaniach zbrojnych na froncie wschodnim I wojny światowej pod koniec 1914 roku, jakkolwiek nie została oblężona przez wojska rosyjskie. W Polsce międzywojennej nie miała już poważnego znaczenia militarnego, jakkolwiek podczas kampanii wrześniowej część fortów wykorzystano do walki w celu osłony odwrotu Armii „Kraków”.
Po II wojnie światowej część obiektów została wyburzona, największe natężenie takich działań miało miejsce w latach 50., wzbudzając krytykę w środowisku naukowym miasta, które już wtedy wskazywało na historyczne i urbanistyczne znaczenie dawnej twierdzy. W ciągu następnych lat wykorzystywane w różny sposób, szczególnie forty, popadały w zaniedbanie i dewastację. Wzrost zainteresowania kompleksem umocnień nastąpił w latach 70., a od 80. rozpoczęto prace adaptacyjno-konserwatorskie nad poszczególnymi obiektami, które – w różnymi tempie i z różnymi efektami – trwają nadal.
Z Twierdzy Kraków zachowały się 34 forty, a doliczając do nich mniejsze dzieła obronne, około 120–140 obiektów, położonych w obrębie Krakowa (zarówno w śródmieściu, jak i dalszych dzielnicach) oraz granicach kilku okolicznych wsi – Węgrzce, Zielonki, Bibice.