Tomasz Puchała (ur. 13 września 1890 w Dziedzicach, zm. 24 kwietnia 1946 w PoznaniuJózef Arlik, [w:] red. Roman Malek, Werbiści w Polsce, Księża Werbiści, Pieniężno, 1982, s. 69–70.) – polski duchowny katolicki, zakonnik werbista, pierwszy polski superior i prowincjał tego zakonu.
Życiorys Odbył studia teologiczne oraz filozoficzne i w 1915 otrzymał święcenia kapłańskie. W 1919 przyjechał do Poznania, gdzie nawiązał bliskie kontakty z kardynałem Edmundem Dalborem. Studiował na Uniwersytecie Poznańskim. Był faktycznym założycielem polskiej prowincji werbistów i przyczynił się do rozwoju domu zakonnego w Rybniku, m.in. rozpoczął tam kształcenie wychowanków począwszy od 1923. Przeniósł się do Górnej Grupy, gdzie nabył pałac z parkiem na potrzeby zakonu, a następnie do Bruczkowa, gdzie przejął w 1927 majątek po zmarłej fundatorce, Wandzie Koczorowskiej i urządził niższe seminarium dla starszych powołań. Począwszy od 1927 rozbudował też znacząco obiekty seminaryjne w Rybniku. W 1933 przeprowadził się do Górnej Grupy jako regionał. W celu stworzenia w Polsce nowicjatu nabył od Romana Dmowskiego pałac w Chludowie.