Z dniem 31 sierpnia 1932 roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 1 pułku lotniczego.
Później został kierownikiem Instytutu Badań Technicznych Lotnictwa. Wspólnie z inż. Franciszkiem Peterem skonstruował 4-cylindrowy silnik lotniczy PS-II Petersen, który został użyty do napędu samolotu WK-3.
Kariera zawodowa w II RP Po zwolnieniu z wojska wrócił do pracy w zakładach Skoda. Pełnił tam kolejno funkcje kierownika montażu, kierownika warsztatu i szefa produkcji. Nadzorował uruchomianie produkcji licencyjnych silników Bristol Mercury (użytych w samolocie PZL P.11) i Pegasus (użytych w samolocie PZL.23 Karaś) oraz silnika PZL G-1620A Mors o mocy 340 KM konstrukcji inż. Stanisława Nowkuńskiego (przeznaczonego do napędu samolotów Lublin R.XIIIF). W 1934 roku awansował na stanowisko zastępcy dyrektora ds. produkcji. Po zakupie PZSkoda przez państwo pełnił funkcję II zastępcy dyrektora do spraw produkcji Wytwórni Silników Nr 1 w Państwowych Zakładach Lotniczych. Pod jego nadzorem wprowadzano do produkcji silniki Bristol wykorzystane do napędu samolotów PZL.37 Łoś, PZL.46 Sum, PZL.50 Jastrząb oraz silnik PZL G-1620B Mors-II, konstrukcji Stanisława Nowkuńskiego, przeznaczony do napędu samolotu RWD-14 Czapla.