W 1926 roku został skierowany ponownie do Francji na staż we francuskich wytwórniach silników lotniczych. W 1928 uzyskał tytuł inżyniera w Wyższej Szkole Aeronautyki i Konstrukcji Mechanicznych w Paryżu. Został mianowany szefem ekspozytury Centrali Odbiorczej Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Aeronautyki, a następnie przeniesiony do Komisji Nadzoru Technicznego w Fabryce Silników Lotniczych Polskich Zakładów Skody (PZSkoda) w Warszawie. Z dniem 31 stycznia 1928 roku został przeniesiony w stan nieczynny na 12 miesięcy bez poborów. Z dniem 31 stycznia 1929 i 31 stycznia 1930 stan nieczynny został mu przedłużony na dalsze 12 miesięcy.
W 1928 roku przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie w wytwórni Wright Aeronautical nadzorował zakup licencji silnika . Po powrocie do kraju nadzorował uruchomienie produkcji licencyjnej tego silnika. Rok później został włączony do grupy specjalistów odpowiedzialnych za zakup silnika , który posłużył do napędu myśliwców PZL P.7. W zakładach PZSkoda uruchomił jego produkcję.
Z dniem 1 lutego 1931 roku został powołany ze stanu nieczynnego z równoczesnym przeniesieniem do Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Aeronautyki.