Pomimo rany dalej brał udział w walkach, 28 maja w rejonie Białej Cerkwi atakował oddziały 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego, które zagrażały lotnisku 7. eskadry. 29 maja został jednak uznany za niezdolnego do lotów i skierowany do grupy organizującej ewakuację sprzętu eskadry do Koziatynia. W trakcie bitwy o Lwów aktywnie uczestniczył w działaniach 7. em, np. 16 i 17 sierpnia czterokrotnie startował do lotów szturmowych na bolszewicką kawalerię.
Drugiego października, wraz z innymi lotnikami 7. em, na lotnisku Lewandówka został odznaczony przez generała Stanisława Hallera Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.
W 1921 roku został urlopowany z wojska i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, ale już po roku był zmuszony przerwać je z powodu trudności materialnych. 17 lipca 1922 roku powrócił do czynnej służby w Wojsku Polskim, otrzymał przydział do Dowództwa Centralnych Zakładów Lotniczych w Warszawie jako oficer techniczny. W 1923 roku przeszedł we Francji kurs nadzoru technicznego produkcji lotniczej, a 1 listopada 1924 roku został przeniesiony do 2. pułku lotniczego w Krakowie i oddelegowany na studia w École Supérieure d’Aéronautique w Paryżu. Ukończył je w 1925 roku z drugą lokatą. Powrócił do kraju i rozpoczął pracę w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa w Warszawie.