Na trasie wzniesiono sześć mostów i wiaduktów, z których pięć jest kamiennych, a jeden stalowy, położony w łuku nad jarem Taxiarhis, znany również jako „Most De Chirico”. Szczególną wartość architektoniczną ma pięcioprzęsłowy kamienny most KaloremaTrain OE, The Pelion Train, a mythical route.
Do 1955 sieć zarządzana była przez Kolej Tesalską (gr. Σιδηρόδρομοι Θεσσαλίας), a potem została przejęta przez Greckie Koleje Państwowe (gr. Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι). W 1971 przeszła do Organizacji Dróg Żelaznych Grecji (gr. Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος) i z tą datą wstrzymano na niej przewozy pasażerskie i towarowe motywując to względami oszczędnościowymi i konkurencją indywidualnego transportu samochodowego.
Ponowne uruchomienie ruchu nastąpiło w 1997. Od tej daty kolej funkcjonowała już jako turystyczna tylko na odcinku Milies – Ano Lechonia (15 km) z przystankiem pośrednim m.in. w Ano Gatzea. Pociągi ciągnięte są z maksymalną prędkością 20 km/h głównie lokomotywami spalinowymi i sporadycznie parowozem produkcji belgijskiej.