przez jeden rok uczyła na Królewskiej Akademii Teatralnej w Budapeszcie (Országos Magyar Királyi Színművészeti Akadémia).

Uważana była za pożeraczkę męskich serc, ale według jej słów, swoje związki przeżywała głęboko. Po rozwodzie nie wyszła powtórnie za mąż.

W czasie I wojny światowej swój czas wolny spędzała wśród rannych żołnierzy i na ich potrzeby wydawała swoje dochody. Zaopatrywała ich w bieliznę, tytoń, słodycze, książki, popołudniami występowała dla nich z recytacjami. Nie przeszkadzało jej cierpienie, brud, nie przyjmowała żadnych podziękowań ani odznaczeń. Jej mieszkanie było jak magazyn. W workach stały prezenty, które wysyłała na front. Niewielki majątek, który udało się jej zgromadzić, wydała w okresie wojny, a nawet popadła w długi.

Towarzystwo Petőfiego (Petőfi Társaság), doceniło nie tylko talent pisarski, ale także wielkie zasługi w popularyzacji kultu Petőfiego, gdy w 1908 r. nadało jej tytuł honorowego członka. Mari Jászai była najlepszą w historii interpretatorką dzieł Petőfiego, a fakt, że jego kult odrodził się na początku XX w. był w znacznej części jej zasługą.