Stanisław Bieliński (ur. 1842 w Bernie) – doktor praw, adwokat, polityk.
Życiorys Urodził się w 1842 w Bernie. Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim w latach 1861-1865.
Po wybuchu powstania styczniowego 1863 służył w kawalerii i był komisarzem policji narodowej dzielnicy II we Lwowie. W marcu 1863 udawał się do oddziału Leona Czechowskiego i został aresztowany. Po odzyskaniu wolności przystąpił do oddziału Jana Żalplachty Zapałowicza i brał udział w bitwach pod Tyszowcami i bitwie pod Tuczępami. Potem służył pod rozkazami gen. Józefa Wysockiego i uczestniczył w bitwie pod Radziwiłowem.
31 lipca 1865 uzyskał absolutorium na Uniwersytecie Lwowskim. 24 marca 1868 otrzymał stopień doktora obojga praw na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od około 1872 jako doktor praw był adwokatem krajowym w Sanoku, od około 1873 do około 1877 przy tamtejszym C. K. Sądzie Powiatowym w okręgu przemyskiego C. K. Sądu Obwodowego. Został dyrektorem Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku (zatwierdzonego 24 września 1872 i założonego z dniem 1 stycznia 1872). Był wybierany członkiem Rady c. k. powiatu sanockiego z grupy większych posiadłości: w kadencji około 1870-1874 (wówczas był członkiem wydziału powiatowego), następnie był członkiem Rady w kadencji w latach 1874-1877 oraz w latach około 1877-1881.