Historia Pierwsza wzmianka o istniejącym w tym miejscu jakimś dziele obronnym pochodzi z 1559 r. Prawdopodobnie jego powstanie wiąże się z czasem prywatnych wojen dwóch najpotężniejszych rodów magnackich na Litwie, Gasztołdów i Radziwiłłów w pierwszej ćwierci XVI w. Być może jednak, że jego budowa miała związek ze wznoszeniem systemu fortyfikacji niedalekiego Tykocina.
Redutę obronną z bastionami i fosą, których ślady widoczne są do dziś, zbudowały wojska litewskie w 1656 roku w czasie "potopu". Jej zadaniem była blokada Narwi i pozostającego wówczas w szwedzkich rękach zamku z arsenałem Rzeczypospolitej w Tykocinie. Tykocin znajdował się w rękach Szwedów od końca 1655 roku do odzyskania go szturmem 27 stycznia 1657 roku przez hetmana wielkiego litewskiego Pawła Jana Sapiehę. Opanowanie Tykocina przez Szwedów oddawało im ważny węzeł drogowy, a przecinało Polakom główny szlak łączący Koronę z Litwą. Tykocin był też ogniwem łańcucha twierdz umożliwiającego Szwedom trzymanie Polski w ręku. Z tego powodu Paweł Sapieha już w lutym 1656 roku wkroczywszy na Podlasie przedsięwziął próbę „eliberowania” Tykocina. Próbę tę udaremniło szybkie ściągnięcie spod Nowego Dworu posiłków szwedzkich.