Gdy okazało się, że nieprędko można będzie odzyskać Tykocin, należało zakorkować drogę wodną w górę Narwi, zarazem należało zorganizować komunikację z Litwą innym szlakiem i zabezpieczyć ją od przede wszystkim wodnych wypadów załogi Tykocina.

W ten sposób można było zapewnić spokój przeciętego przez Szwedów odcinka drogi. Wydarzenia te lokalizuje również tradycja ludowa zanotowana przez Zygmunta Glogera. Odzyskanie Tykocina 27 stycznia 1657 roku odebrało Koziołkowi rację istnienia. Komunikacja wróciła w dawne łożysko, opustoszały fort zagubił się wśród błot. Twórcą Koziołka był zapewne Paweł Jan Sapieha, a fort musiał wytyczyć inżynier z jego otoczenia.

Latem 1932 roku grzęzło się po kolana chcąc dojść łąką do Koziołka. Jedynie od lewego ramienia Narwi, pod osłoną dwu bastionów, prowadzi grobelka świadcząca o tym, że szaniec komunikował się przede wszystkim drogą wodną. Usytuowanie tego jedynego dostępu bramy fortu pozwala sądzić, iż fort był zwrócony na północ ku Tykocinowi.

Zobacz też Potop szwedzki

Przypisy

Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo podlaskie) Kategoria:Zamki Podlasia Kategoria:Zamki w województwie podlaskim Kategoria:Reduty w Polsce