W Górnej Grupie wykładał łacinę, był podprefektem oraz redaktorem czasopisma Nasz Misjonarz. Po napaści Niemiec na Polskę udał się do Bzowa, a potem przedostał się na Śląsk, do rodzinnych Boruszowic, mimo że nie posiadał prawie żadnych dokumentów osobistych. Prowadził działalność duszpasterską w Czyżowicach, jak również w Tworogu, Ziemięcicach, Piekarach Śląskich, Leszczynach, Radzionkowie, Rojcy, Chorzowie i Biertułtowach. Chcąc uniknąć powołania do Wehrmachtu nielegalnie przeniósł się do Łagiewnik, gdzie bez zameldowania pracował do 8 czerwca 1945.

Po wojnie został wysłany do seminarium w Nysie. Uzyskał dokument z Instytutu Zachodniego, który upoważniał go do zabezpieczania zbiorów polskich i niemieckich na Ziemiach Odzyskanych. Podjął pracę duszpasterską w Kopernikach, Kępnicy, Hajdukach Nyskich i Niwnicy. W miejscach tych w większości organizował życie parafialne od podstaw. Z czasem przeszedł do dydaktyki w Niższym Seminarium w Nysie, gdzie nauczał matematyki i języka angielskiego. W 1947 mianowano go proboszczem w Średniej Wsi. Nadal wykładał w Nysie (od 1952 również historię średniowieczną i archeologię Polski).