W 1984 roku ukazał się album Basic firmowany przez duet Robert Quine/Fred Maher. W późniejszych latach Quine pojawiał się w roli sidemana i gościa m.in. na albumach Toma Waitsa, Johna Zorna (seria Filmworks z lat 1992-97) Marianne Faithfull, Scritti Politti, Briana Eno, They Might Be Giants, Matthew Sweeta i Lloyda Cole'a. Jednym z najciekawszych albumów z tego okresu jest Painted Desert (1995) podpisany przez trio Ikue Mori/Robert Quine/Marc Ribot.
W sumie Quine wziął udział w nagrywaniu blisko 70 płyt.
Styl gry Charakterystyczne brzmienie gitary Roberta Quine'a wynikało z jego szerokich inspiracji jazzem, bluesem, rock'n'rollem i muzyką ambient. Do ulubionych artystów gitarzysty zaliczali się: The Velvet Underground, Miles Davis, The Stooges, Chuck Berry, Lou Reed, The Byrds, Brian Eno, James Burton, Ritchie Valens, Hank Marvin, Jimmy Reed, Bill Evans, Roy Buchanan, Jimmy Raney i Grant Green.
W trakcie swojej kariery, Quine używał rozmaitych modeli gitary elektrycznej (m.in. Danelectro, Fender Stratocaster, Fender Telecaster) i szeregu efektów gitarowych (Electro-Harmonix, Prescription Electronix, Fender Blender i in.).