Jan Zapolski (ur. 30 października 1895 w Końskich, zm. 4 sierpnia 1963 w Londynie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w Końskich, ówczesnym mieście powiatowym guberni radomskiej, w rodzinie Jana i Anny z Korzyckich. W 1913 zdał maturę w Szkole Realnej w Łowiczu i rozpoczął studia na Politechnice Ryskiej, na kierunku architektura. 14 października 1915, chcąc uniknąć poboru do armii rosyjskiej, zgłosił się do wojskowych oddziałów inżynieryjno-drogowych. 12 listopada 1916 wstąpił na prawach wolontariusza do 2 pawłogradzkiego pułku lejb-huzarów na froncie. 1 lutego 1917 został odkomenderowany do Elizawetgradziej Szkoły Kawalerii.

28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Wołkowysk, a jego oddziałem macierzystym był 3 pułk ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 371. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). W kolejnych latach kontynuował służbę w 3 pułku ułanów w Tarnowskich Górach. 19 marca 1928 został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 20. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.