W marcu 1931 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1939 był II zastępcą dowódcy (kwatermistrzem) 3 pułku ułanów. W czasie kampanii wrześniowej walczył, jako zastępca dowódcy 3 pułku ułanów. 2 września 1939 dowodząc dywizjonem złożonym z 1. i 2. szwadronu został ranny w głowę. Nie pozwolił odwieźć się do szpitala i towarzyszył pułkowi w dalszych walkach, jeżdżąc w samochodzie kwatermistrza. Po zakończeniu walk dostał się do niemieckiej niewoli.
Od 5 października 1939 przebywał w Oflagu VII A Murnau. 29 kwietnia 1945 został uwolniony z niewoli, a 24 października tego roku przydzielony do 3 pułku ułanów śląskich z równoczesnym odkomenderowaniem na kurs w miejscowości Abbassia. 18 marca 1946, po ukończeniu kursu, wrócił do pułku, który w tym czasie stacjonował w Chieti, w środkowych Włoszech. W kwietniu tego roku objął obowiązki na stanowisku zastępcy dowódcy pułku. Zarządzeniem Naczelnego Wodza z 1 lipca 1945 został mianowany na stopień podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1946.
Zmarł 4 sierpnia 1963 w Londynie.