Kossucjanus uważał stoików za sektę wrogą autokracji, która otwarcie krytykowała postępowanie cesarza:

Albo więc przejdźmy do owego ustroju, jeżeli jest lepszy, albo też zwolennikom nowostek odbierzmy ich wodza i doradcę. Ta sekta wydała Tuberonów i Fawoniuszów, dawniej także rzeczypospolitej niemiłe imiona. Aby obalić rządy cesarskie, niosą wolność na pokaz – skoro je obalą, na samą wolność się targną. Na próżno usunąłeś Kasjusza, jeżeli chcesz ścierpieć, że naśladowcy Brutusów krzewią się i wzrastają w siłę.

Trazeę skazano na śmierć. Próbował go ocalić jego przyjaciel, Arulenus Rustyk, trybun ludowy. Zamierzał on użyć swojego prawa veta dla odrzucenia przyjętego senatus consultum. Trazea sprzeciwił się takiemu działaniu, które jego zdaniem doprowadziłoby do zguby przyjaciela i nie pomogło w niczym jemu samemu. W tym samym okresie zostali osądzeni i skazani na wygnanie dwaj inni prominentni stoicy, Helwidiusz Priscus, zięć Trazei wraz ze swym przyjacielem, Paconiusem Agrippinusem. Agrippinusa wychwalał później Epiktet za niewzruszoność, z jaką przyjął wyrok.