Innym zwolennikiem Muzoniusza Rufusa był Barea Soranus (daleki krewny cesarza Marka Aureliusza). Był on sądzony w latach 65 oraz 66 n.e. Oskarżono go o przyjaźń z Rubeliuszem Plautem oraz o to, że starał się zjednać dla idei przewrotu prowincję Azję, której był prokonsulem. Jego córka, Servilia, oskarżona została o to, że radziła się maga. Obydwoje zostali skazani na śmierć i popełnili samobójstwo.

Publiusz Egnatius Celer, nauczyciel stoicki odegrał rolę jako główny świadek oskarżenia w procesie Barei Soranusa i jego córki. Otrzymał za to od Nerona wysoką nagrodę. Za Wespazjana skazany został jednak na śmierć za donosicielstwo. Według badaczy Epiktet odnosi się właśnie do jego osoby we fragmencie swoich Diatryb.

Pod rządami Wespazjana Za panowania Wespazjana nadal postrzegano szkoły filozoficzne, a stoików w szczególności, za zagrożenie polityczne. Jednym z pierwszych postanowień cesarza było wypędzenie w 71 lub 72 r. n.e. filozofów z Rzymu. Początkowo zezwolono na pozostanie Muzoniusza Rufusa, kierując się dobrą sławą, jaką posiadał. Filozof dołączył jednak do wygnańców około roku 75 n.e. Udał się on do Syrii, by powrócić do Rzymu już po śmierci Wespazjana w 79 r. n.e. mały|Epiktet, niewolnik. Na podstawie obrazu Giuseppe Rossi. Ilustracja z książki Voltaire’s Romances translated from the French (1889 r.).