Po wojnach śląskich (1740–1742 oraz 1744–1745) do Rzeczypospolitej napłynęła fala złej monety srebrnej. Powszechnym zjawiskiem było obrzynanie dukatów – dlatego też ich gdańska emisja z 1734 r. miała po raz pierwszy karbowane obrzeże. Stare złotówki-tymfy stały się rzadkością i rosły w cenie. Zarówno z tych powodów, jak i ze względu na ogólnoświatowe tendencje (w 1717 r. Wielka Brytania oparła swoją walutę na złocie), w dużych transakcjach rosła rola złota, a jak pisał Tadeusz Czacki:
Działalność monetarna Augusta III Król August III, po kilkunastu latach panowania i praktycznie całkowitego zastoju monetarnego, zajął się bardzo energicznie działalnością emisyjną, którą przeprowadził w trzech fazach:
pierwsza – rozpoczęta w 1749 r., dotyczyła monety miedzianej, nie obejmowała miast pruskich (Gdańska, Torunia, Elbląga), podjęta za pomocą mennic saskich. druga – prowadzona od 1752 r., obejmowała srebro i złoto, dotyczyła również Prus Królewskich (spornymi są jej cele: naprawa ustroju monetarnego, czy uzyskanie źródła dochodów), trzecia – była tylko próbą ratunku.