wydano koncesję dla Johanna Georga Gődecke z Ansbachu, na założenie na zamku Pleißenburg pod Lipskiem mennicy do złota i srebra z prawem wybijania:
dukatów, tymfów, szóstaków i
z gwarancją monopolu dla mincerza w Saksonii i Rzeczypospolitej.
12 marca 1753 r. rozszerzono koncesję na:
półtoraki polskie oraz augustdory, półaugustdory, ćwierćaugustdory, dwudukaty, dukaty, talary (species po 20 szóstaków), 10-szóstakówki (2 złote polskie, oznaczane 8 GR), 5-szóstakówki, dwugrosze, grosze.
Jako podstawę dla mennictwa polskiego przyjęto grzywnę kolońską, z której miano wybijać 13 talarów obrachunkowych (6-złotowych) i 12 groszy saskich.
Gödecke zmarł w 1753 r. Licencję dostał po nim żydowski bankier Frege z Lipska, z limitem 2 mln grzywien srebra i 11 tys. grzywien złota. Pierwsze monety z 1752 r. wybito prawdopodobnie w starym budynku mennicy lipskiej przed Bramą Św. Piotra, a dopiero w następnym roku przeniesiono zakład do kazamat w Pleißenburgu.