Polskie Miedziane W pierwszej fazie mennictwa wybijano przede wszystkim miedziane szelągi, zbliżone do boratynek. Monety, starannie zaprojektowane, przedstawiały popiersie króla w peruce na jednej stronie i rozdwojony kartusz polsko-litewski na drugiej, a król prezentował swe tytuły polski i saski, bez litewskiego. Z czasem zewnętrzna jakość szelągów uległa pogorszeniu, zmniejszono również ich rozmiar. Emisje szelągów prowadzono nieprzerwanie w latach 1749–1755.
Grosze miedziane, których emisję rozpoczęto w 1752 r., ikonograficznie naśladowały szelągi. Bito je nieprzerwanie do 1755 r. Istnieje również grosz miedziany z 1758 r., który przypuszczalnie powstał w mennicy w Lubowli.
Był też projekt trojaka miedzianego z 1754 r., który jednak ostatecznie pozostał jedynie próbą – w założeniach nie miał on być równy trojakowi bilonowemu.
W latach 1749–1755 łącznie wybito monet miedzianych na kwotę złotych polskich (ok. 50 mln groszy i ok. 100 mln szelągów).
Srebrne i złote Najdrobniejszym gatunkiem bitym w srebrze był półtorak (1753, 1755, 1756).