Cofające się oddziały Gvozdanovicia zostały przez Napoleona doścignięte i ostatecznie rozbite w bitwach pod Salo i Brescią.
Pod presją tej klęski Wurmser pospiesznie wymaszerował z 24-tysięczną armią spod Mantui i staczając po drodze szereg potyczek z francuskimi forpocztami, starł się z Napoleonem 5 sierpnia pod Castiglione, gdzie poniósł całkowitą klęskę.
27 sierpnia 1796 wojska francuskie wznowiły oblężenie Mantui, choć twierdzę już zaopatrzono, a jej garnizon znacznie wzmocniono.
Rozbity Wurmser krążył najpierw na obszarze Górnej Adygi, ale na początku września Bonaparte rozbił resztę jego wojsk pod Bassano. Następnie przez pięć miesięcy bronił obleganej Mantui, którą poddał dopiero 2 lutego 1797, gdy w twierdzy zaczęło brakować żywności i opatrunków oraz przy braku szansy na odsiecz. Obrona twierdzy przed przeważającymi siłami wroga przyniosła uznanie cesarza Franciszka II oraz szacunek Bonapartego, co pozwoliło mu na honorowy wymarsz oddziałów z rozwiniętymi sztandarami.
W późniejszym czasie Wurmser miał otrzymać także stanowisko dowódcze na Węgrzech, jednak ostatnia batalia nadwerężyła jego zdrowie i zmarł przed jego objęciem.
Odznaczenia Odznaczenia von Wurmsera to: Krzyż Wieli Orderu Marii Teresy (1793) Komandor Orderu Marii Teresy (1778)