W tych zamieszkach uczestniczył także Stanisław Wacławski, który został w ich trakcie ugodzony kamieniem w głowę, tracąc momentalnie przytomność. Nieprzytomnego studenta koledzy umieścili w dorożce, którą chcieli udać się na stację pogotowia ratunkowego. W trakcie przejazdu, na skrzyżowaniu ulicy Zawalnej i Trockiej jadący napotkali tłum ludzi, z którego ponownie posypały się kamienie. Jeden z nich ponownie ugodził Wacławskiego w głowę. Kiedy udało się dostarczyć ofiarę zamieszek do szpitala okazało się, że jest on martwy, a śmiertelną była pierwsza ranaEkscesy antysemickie w Wilnie, „Słowo” 1931, nr 260, s. 1..
Następnego dnia (środa 11 listopada) nastąpiło uspokojenie i mimo panującego napięcia w mieście do zamieszek tego dnia nie doszło. Następnego dnia (czwartek 12 listopada) miał odbyć się pogrzeb. Mimo nacisków władz miejskich, by kondukt żałobny przeszedł najkrótszą drogą na św. Piotra i Pawła na Antokolu, organizacje studenckie wymogły przemarsz reprezentacyjną arterią miasta, ul. Adama Mickiewicza.