Od listopada 1918 pełnił służbę w Misji Wojskowej w Archangielsku. W styczniu 1919 został wysłany do Armii Polskiej we Francji, gdzie ukończył szkołę pilotów. W listopadzie 1919 wrócił do Polski i został przydzielony do 39 eskadry Breguetów, późniejszej 16 eskadry wywiadowczej. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W składzie tej eskadry 28 maja 1920 uczestniczył w atakach na radziecką żeglugę. Kolejny atak na radzieckie statki przeprowadził 1 czerwca w załodze z por. Franciszkiem Rudlickim. Został dołączony do dowództwa V Grupy Lotniczej. Od czerwca do sierpnia 1920 dowodził 16. eskadrą. 30 lipca 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej Armii gen. Hallera, z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika kawalerii, zaliczony do rezerwy armii z równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny i został przydzielony do Departamentu III MSWojsk. W sierpniu 1920, na własną prośbę, został przeniesiony do 17 pułku ułanów na stanowisko dowódcy 3 szwadronu. W październiku 1920 roku otrzymał tytuł pilota i prawo noszenia odznaki pilota. 14 października 1920 roku otrzymał przydział do 16 eskadry wywiadowczej.