Maria Ludwika Carlota Burbon-Parmeńska (ur. 2 października 1802 w Barcelonie, zm. 18 marca 1857 w Rzymie) – księżniczka Burbon-Parmeńska, później księżna Saksonii. Posiadała Order Królowej Marii Luizy.

Życiorys Córka Ludwika I Parmeńskiego i infantki, Marii Ludwiki Burbon.

Burbon-Parmeńska urodziła się podczas podróży swoich rodziców z Włoch do Hiszpanii, tuż przed dotarciem na wybrzeże – w pobliżu Barcelony. Poród jej matki był trudny, a lekarze obawiali się, że obie nie przeżyją. Ludwik I Parmeński i Maria Ludwika Burbon płynęli na zaproszenie, na podwójny ślub wujka Marii Ludwiki Carloty, Ferdynanda VII z Marią Antoniettą Sycylijską i jej ciotki, Marii Izabeli Burbon z Franciszkiem I Burbonem.

W 1803 zmarł Ludwik I Parmeński, a rządy w Etrurii przejęła jej matka. Pod koniec 1807, kiedy wojska francuskie wkroczyły do Etrurii Maria Ludwika Carlota i jej brat, Karol II Parmeński zostali wywiezieni do Hiszpanii przez ich matkę na początku następnego roku. W maju 1808, Napoleon Bonaparte wezwał wszystkich członków hiszpańskiej rodziny sprawującej rządy do Francji i ogłosił swojego brata, Józefa Bonaparte nowym królem Hiszpanii. Burbon-Parmeńska mieszkała teraz z matką i bratem na emigracji we Francji, najpierw w Fontainebleau, następnie na zamku Compiègne w Compiègne, a na końcu w Nicei.