Charakterystyka Kultura bezpieczeństwa reguluje, jakie tematy można omawiać, w jakim kontekście i wśród kogo. Zakazuje ona zwracania się do organów ścigania, a niektóre media i miejsca są określane jako stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa; zakłada się, że Internet, telefon i poczta, domy i pojazdy osób prywatnych oraz miejsca spotkań społecznych zawierają ukryte urządzenia do podsłuchu. Kultura bezpieczeństwa zakazuje lub zniechęca do omawiania udziału w nielegalnych lub tajnych działaniach. Dopuszcza się jednak trzy wyjątki: omawianie planów z innymi zaangażowanymi osobami, omawianie działań przestępczych, za które ktoś został skazany, oraz omawianie przeszłych działań anonimowo w zinach lub z zaufanymi mediami. Robinson określa taktykę czarnego bloku, w której anarchiści zakrywają twarze i noszą czarne ubrania, jako element kultury bezpieczeństwa. Inne praktyki obejmują używanie pseudonimów oraz „odwracanie uwagi w celu śledzenia innych organów”. Naruszeniom kultury bezpieczeństwa można przeciwdziałać poprzez unikanie, izolowanie lub omijanie osób za nie odpowiedzialnych.