Okręty podwodne typu Glauco – włoskie okręty podwodne z początku XX wieku i okresu I wojny światowej. W latach 1903–1909 w Arsenale w Wenecji zbudowano pięć okrętów tego typu. Jednostki weszły w skład Regia Marina w latach 1905–1909 i pełniły służbę na Morzu Adriatyckim. Wszystkie wzięły udział w działaniach wojennych, nie odnosząc żadnych sukcesów. Oprócz „Glauco”, który zakończył czynną służbę we wrześniu 1916 roku, pozostałe okręty zostały skreślone z listy floty we wrześniu 1918 roku.
Projekt i budowa Okręty podwodne typu Glauco zostały zaprojektowane przez inż. Cesarego Laurentiego jako jednostki doświadczalne, jednak stały się pierwszymi budowanymi seryjnie okrętami podwodnymi we Włoszech. Zastosowane do napędu silniki benzynowe sprawiały duże zagrożenie ze względu na łatwopalne opary paliwa. Okręty charakteryzowały się konstrukcją częściowo dwukadłubową z głównymi zbiornikami balastowymi na śródokręciu i zbiornikami trymującymi na dziobie i rufie. Kształt kadłuba został zoptymalizowany pod kątem poruszania się na powierzchni z szeroką i płaską rufą, szerokim grzbietem służącym jako pokład i ostrym, wystającym przed pokrywami wyrzutni torped dziobem. Okręty miały stery głębokości umieszczone na dziobie i rufie.