Prototypowy „Glauco” różnił się od siostrzanych jednostek uzbrojeniem (zainstalowano na nim trzy wyrzutnie torped w przeciwieństwie do dwóch na następnych okrętach typu) oraz położeniem kiosku (bardziej z przodu w porównaniu do innych okrętów).
Wszystkie okręty typu Glauco zbudowane zostały w Arsenale w Wenecji. Stępki okrętów położono w latach 1903–1905, a zwodowane zostały w latach 1905–1909.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „Glauco” Arsenał w Wenecji 1 lipca 1903 9 lipca 1905 15 grudnia 1905 „Squalo” 6 sierpnia 1904 10 czerwca 1906 1 września 1906 „Narvalo” 9 lutego 1905 21 października 1906 16 maja 1907 „Otaria” 10 maja 1905 25 marca 1908 1 lipca 1908 „Tricheco” 6 listopada 1905 6 czerwca 1909 15 października 1909
Dane taktyczno-techniczne Jednostki typu Glauco były niewielkimi, przybrzeżnymi okrętami podwodnymi. Długość całkowita wynosiła 36,84 metra, szerokość 4,32 metra i zanurzenie 2,66 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 157-161 ton, a w zanurzeniu 240-244 tony. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa silniki benzynowe FIAT lub o łącznej mocy 600 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 170 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13 węzłów na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu.