Zasięg wynosił 900 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 25 metrów.

Okręty wyposażone były w trzy („Glauco”) lub dwie (pozostałe cztery jednostki) stałe dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped.

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 2 oficerów oraz 13 podoficerów i marynarzy.

Służba Okręty podwodne typu Glauco weszły do służby w Regia Marina w latach 1905–1909. W początkowym okresie załogi okrętów przechodziły szkolenie w Wenecji i odbywały rejsy głównie wzdłuż wybrzeża Adriatyku. W 1906 roku „Glauco” i „Squalo” uczestniczyły w manewrach morskich, które zakończyły się w Tarencie. Także w 1908 roku „Glauco”, „Squalo”, „Narvalo” i „Otaria” wzięły udział w kolejnych manewrach floty, które miały miejsce na Morzu Tyrreńskim. W momencie przystąpienia Włoch do I wojny światowej wszystkie okręty typu Glauco wchodziły w skład 4. dywizjonu okrętów podwodnych (wraz z „Foca” i „Delfino”).