Stanowiska te miały charakter honorowy, a osoby te nie brały bezpośredniego udziału w pracach towarzystwa.
Rzeczywistym kierownikiem i prezesem towarzystwa był wywodzący się z rodziny o polonofilskich tradycjach archeolog, baron Albert Nyáry (np. jego stryj, Eduard Nyáry, zginął w powstaniu styczniowym).
Działalność do II wojny światowej W roku 1935 wybrano nowy zarząd – prezesem honorowym został minister Oświaty i Wyznań Religijnych, profesor Bálint Hóman, zaś prezesem rzeczywistym (baron Nyáry zmarł), były minister Oświaty i Wyznań Religijnych György Lukács, a sekretarzem generalnym prof. Edgár Palóczi. Silną grupę wśród członków stanowili uczeni, np. językoznawca János Melich, historyk Sándor Domanovszky, archeolog Bálint Kuzsinszky, historyk Henrik Marczali, historyk literatury Jenő Pintér, archeolog Géza Supka, historyk Béla Bevilaqua-Borsody, prawnik międzynarodowy Ferenc Faluhelyi, tłumacz literatury fińskiej i estońskiej Aladár Bán, prawnik István Csekey, folklorysta Béla Vikár, a także zakonnik József Nagysolymosi (autor pierwszej węgierskiej historii literatury polskiej). Wśród członków byli też artyści, np. skrzypek Jenő Hubay, rzeźbiarze János Istók i Pál Pátzay, czy śpiewacy Oszkár Ascher i Sándor Garamszegi.