W większości członkowie reprezentowali środowiska konserwatywne i prawicowe, a lewica społeczna była w znaczącej mniejszości – więcej jej przedstawicieli pojawi się w organizacji dopiero podczas II wojny światowej i po niej.
W pierwszym okresie istnienia rozpoczęto tworzenie seryjnego wydawnictwa Biblioteka Węgiersko-Polska, którego redaktorem był Edgar Palóczi. Ukazywały się w nim głównie prace oparte na odczytach członków. Proponowano też nazywanie imieniem Adama Mickiewicza ulic, np. w Budapeszcie. W 1935 podjęto decyzję o wybiciu medalu pamiątkowego ku czci Adama Mickiewicza, którym miano wyróżniać corocznie jednego polskiego i jednego węgierskiego pisarza lub uczonego za najlepszą pracę z dziedziny stosunków polsko-węgierskich. Medal ten otrzymało kilkanaście osób. W maju 1939 otwarto w Budapeszcie Instytut Polski, który ściśle współpracował z towarzystwem (dyrektorem został historyk Zbigniew Załęski).