Kość ciemieniowa tworzy kryzę kształtu półokrągłego. Mierzy mniej niż długość przedoczodołowa czaszki i mniej niż 70% jej całkowitej długości. W porównaniu z innymi przedstawicielami tej samej podrodziny nie jest ona szczególnie długa, choć sprawia takie wrażenie w porównaniu z triceratopsią czy należącą do Nedoceratops. Chasmozaur miał jednak szczególnie długą kryzę, dłuższą niż metr. Do cech diagnostycznych rodzaju zaliczono niewielkie, mniejsze od oczodołu okna kości ciemieniowej, przypominające spotykane u Kosmoceratops, a różniące się od chasmozaurzych czy spotykanych u Agujaceratops i Pentaceratops, u których wychodziły poza kość ciemieniową, a także pewne charakterystyczne skostnienia, rozmieszczone wzdłuż obwodu rzeczonej kości. W linii pośrodkowej znajdowało się epiparietal ossification P0, sterczące z kryzy dziobowo-grzbietowo, przypominające podobną strukturę u triceratopsa, poza tym pośrodkowo na kości tej przebiegał grzbiet zlewający się z P0. Kolejne epiparietal, trójkątne w przekroju, odchodziły od kości ciemieniowej w tył. Długie na powyżej 20 cm i płaskie epiparietal P1–2 kreatorzy rodzaju porównują do kształtem do pięciokąta bądź łopaty. Przewyższały one rozmiarami nawet rdzenie rogów nadoczodołowych, nie mając sobie równych wśród Ceratopsinae.