Kryzę zdobiło siedem par takich kostek, jednak kolejne były już mniejsze. S1–S4 łączyły się z bocznym brzegiem kości łuskowej, poza pierwszą parą, pięciokątną i leżącą najbardziej z tyłu, miały kształt trójkątny. Prócz nich pozostaje jeszcze jedna para przejściowych skostnień PS, leżących przy szwie łączącym kości łuskowe i ciemieniowe. Wzór skostnień Regaliceratops wniósł pewne nowe światło, weryfikując dotychczasową wiedzę na temat skostnień na kryzach Ceratopsinae.
Rogi nadoczodołowe nie dorównują długością nosowemu. Ich wysokość wynosi 14 cm, u podstawy, określanej jako wąska, zaś mierzą 11 cm w kierunku przednio-tylnym. Kierują się prosto do góry. Leżą one do tyłu od oczodołów, czym odróżniają się od rogów chasmozaura czy Kosmoceratops o bardziej dziobowym położeniu rogów. Są najmniejsze wśród Triceratopsini, a nawet kladu włączającego również Arrhinoceratops i Anchiceratops. Rogi ceratopsów służyć mogły do walk z innymi osobnikami tego samego gatunku, aczkolwiek pojawiały się też prace o roli kryzy i rogów nadoczodołowych triceratopsa w termoregulacji. Od rdzenia rogu nadoczodołowego biegł do podstawy kości łuskowej grzbiet zaoczodołowy.